Does Salvation Lie Within?

This is not for sharing. Also, I have gone on typing and have not re-read it before publishing. So may not be well formed structure and flow wise.

Do you believe that salvation lies within?

Recently, a number of harassment accusations surfaced. It probably started with Weinstein and in India with Nana. But I think the lady who really started it was Susan Fowler with her blog post Later last year, Time magazine published their distinctive cover where the sixth person’s hand was shown. It’s meant to say that for a few who came forward with me too and openly talked about it there were a few who were still who were uncomfortable to do so.

Okay. Before we go any further, try not to judge anyone being discussed here including myself. If you are reading this we are strangers most likely. Because I know that only person known to me visits this space occasionally is Ranjan. We were friends in my earlier company. He currently lives in US and I haven’t seen him for about 8-10 years. By the way he writes at Are there any other people who know me who visit here? I am not sure. Also, this post may get lengthy. So bear with me.

Anyway, in last few weeks the metoo thing has picked up quite a momentum in India. We don’t know how it proceeds from here. But it is a topic being discussed.

A couple of days last week, the discussions went something like this:

1. Now everyone is accusing everyone else. 2. Where were these ladies last for so long. 3. Why didn’t she say something earlier? 4. Aren’t men at receiving end? 5. It is possibly true that ladies face these kind of things. But don’t they always get a soft corner? 6. Ladies leave office earlier because they have to go home and cook or take care of family. Do men complain? 7. This is all a part of dirty politics. 8. Why aren’t big names being accused? 9. Don’t you think that the likes of Aishwarya, Dipika must have faced more harassment? 10. Who is to say the ladies did not promote this for their interest? 11. The industry is sick. 11. No-one is clean. 12. Sunny hasn’t complained and Imran has not been accused because they are too well bred. 13. This has been going on forever.  14. It is biological differences between men and women. 15. She is a failure and wants to be in limelight. 15. She want to be on Big Boss. Look at Shipla, that’s how she went to the show bounced back and married rich. 16. If she had been famous, she would be silent about it. 17. He is such a nice guy. 18. Everybody makes mistakes. 19. Look at his philanthropy. 20. He was such a prolific editor. 21. Others who are silent must be thinking of blackmailing to keep their mouths shut. 22. At least we are better than Saudi and Iran or even the US.

I must say this has tried my patience. A lot of people in my group have been here in Pune for less than a year or so. They came from Noida, Delhi and, this may sound racist, they are less willing to listen to or even consider that the accusations might be right. It is just an observation. Over the years I have interacted with many people from many places and while the region certainly plays a part a lot of your thought process is in the end your though process.

And when someone tells you something you should be willing to consider that they might have a point. A few points from above may be valid, but why not consider that the ladies in question suffered? Life is not always about whatspp joke forwards which align with your stupid thought process, is it? Why don’t you go and read something like and see if it is not a serious harassment? It doesn’t even have to be physical. Mental harassment can be equally bad if not worse.

Okay, let’s change gears a bit and I will tell you a personal experience. This was a few years back. I liked a girl and wanted to marry her and proposed to her and she said no. Now it was as much a fiasco as it can get when an introvert with my social skills proposes to a girl. Strangely, even after that, I could not get her out of my head and asked her if we could meet again. And she said no and that this was an harassment because even after she had clearly and firmly said no to me I was pursuing her. What she said was later, I believe, an inspiration for Amitabh Bacchan’s courtroom speech from Tapasi Pannu’s Pink. But as I encountered the word harassment, all those anti sexual harassment e-learning modules which I had taken came shouting at me. In basic honesty I saw the truth that intention does not matter; what matters is the effect such things have on the concerned person. I think it is because I was honest with myself and willing to examine.

It troubles me when people (on social media, from my group) are not even willing to acknowledge that it is harassment. It is not about Akbar (who was one of my favorite editors) or Nana. It is not even about the ladies. It is not even about society. Mostly it is about ourselves and what happens when someone shows you the mirror. For example, Nana has done a lot of charity for famine hit people. And he might be a nice person. And maybe in Nana’s or other cases it can be only a single blot on an otherwise clean character. But the least we, who are not concerned or directly involved, can do is to acknowledge it. Don’t start social media troll war. A few of the accusations are probably baseless. But don’t generalize either way.

Another thing is the argument that it is society. That it has always been like this. That it is everywhere, not only in the media or film industry. Well, my answer to that is what Steven Pinker has called civilizing process in his book Better Angles of our nature. A couple of hundred years back people sold their sons in slavery and daughters to pimps. If we don’t do that now how difficult is it to evolve towards betterment in other areas now. And there are very few leaders who can bring about societal level change. You and I have to change ourselves and small spheres of our influence. Willingly or not we will have to do that. Otherwise it will come to haunt you. The people involved in metoo might find their salvation. Maybe Paltrow will forgive Wienstein and find her own peace  and Nana may find peace in charity. But what does this thing tell you about yourself? People go through their own hell towards their own heavens. But there are far worse things than self abuse and sharp objects. Everyone has to bear their crosses. It is not only about losing a film or two or having to resign from the post of Uber CEO.

That brings me to my initial question. Does salvation lie within? Or does it have to come from without? I have not thought about it much. Rather, even though I have thought a bit about it, I am not very eligible to provide an authoritative answer. I think ultimately it has to be from within. But sometimes it may need an external trigger or guiding or helping hand to start with. Or to provide finishing touches. Let’s hope both the accused and the accusing people get it.



When You Become The Music

I finished reading the book The Inner Life of Animals: Surprising Observations of a Hidden World

I had read the author’s Hidden Life Of Trees and I had liked it very much. So it was natural to pick this book. I liked this one too. Maybe not as much as the earlier book.

The author talks about feelings, pains, memories, etc. in animals and birds. And things like consciousness, too. For example, he talks about things like mirror test.

I had decided not to underline anything in this book. The author has a simple style of writing and underlining/note-taking seems killjoy during a re-read. So have not underlined anything as such.

But a couple of things I remember:

People experience closeness due to hormone secretions (for example, the bond between partners is strengthened by secretions in brain after sexual intercourse). But animals also have similar mechanisms. When a human mother nurses her baby, the bond strengthens. And becomes so strong that these bonds can last lifetime. He mentions that in case of goats the mother has to lick its baby dry soon after giving birth. If the slime dries out, the mother refuses to accept the baby. Because the act of licking its baby, and possibly the taste of that slime triggers love in the mother’s case. Then he discusses if animals can learn to love just like human learn to love in absence of natural bond (for example adopting a child).

The book is filled with many such discussions.

He mentions two mares their family keeps. The elder horse is 24yrs old and the younger one is three years younger. These two along with the family pet dogs, crows, goats, etc. pop up every now and then and the discussion is first hand experience with some science background. At one place he mentions that the younger mare sometimes takes her time when they are feeding her. She passes the time running here and there first and so generally they let her be and in fact punish her if she doesn’t promptly come to feed. She does not mind the punishment because on these occasions she is in playful mood. But if, by the time she wants her food, the older mare is there and she’s has seen her, the younger one shies and the author says you can tell she is ashamed of her childish behavior because it was caught by the elder member and she shies like a schoolgirl. (I remembered this paragraph because it was so real- like happening before my eyes- the mare running here and there before arriving for the allotted ration, etc.)

Again, in this book as well, not too many new things. But learned quite a few things. A very simple read. The author does not seem as expert in this area as he seems to be in the subject of trees. But the book is worth recommending.

The internet would not be half so interesting without cats and dogs. Some of tweets I liked on twitter. (The post title is from the tweet below.)




And lastly, a story on quora:


Mr. Apricot

काल खूप दिवसांनी कुबानी का मीठा खाल्ला. होम डिलिव्हरी. आणि खूप चांगला नव्हता. It was not that good but had it after quite some time so… घरी try करायला हरकत नाही. Plus आज खूप दिवसांनी ऊस खाल्ला.

Among other things, The God of Small Things पुन्हा एकदा वाचायचे डोहाळे लागलेत.

Fresh fruit not good enough for you, eh?

The Hidden Life Of Trees

Today I finished reading the book The Hidden Life of Trees: What They Feel, How They Communicate – Discoveries from a Secret World

This is not a book review as such. I purchased the book recently. It is a pretty new book(at least the English edition) and when I purchased it the kindle edition was not available. Now a couple of months later, there is one. (And hardcover is cheaper than paperback.)

A few months back, I read about it- probably on twitter, not reviews. But just that people liked it and how it’s one of the best books outside their work area they read recently type of thing.

The author manages a wild forest in Germany and talks mainly about trees in terms of beeches, firs, oaks, etc. The author is politely insistent that we should protect the natural wild forests and let them be.

On one hand I could say that I came to know only a few new things from the book and on the other hand, I could say that every couple of pages there was some new insight.

David Attenborough and others have made evolution, biology, wildlife, and nature, in general, quite accessible. But still I learned quite a few things from the book. For example, I did not know that when seeds fall from the tree nearby on the ground, the new trees cannot grow rapidly because they can’t get much sunlight and the big trees- mothers- don’t let them grow rapidly but save them from dying by supplying nutrients to them via roots. It’s good for the youngsters. And also surprising was the fact that in forests, there is no grass on the ground. Because hardly any sunlight reaches the ground. As soon as I read it, it was so obvious. Grass grows on plains, not in natural forests.

The book is very easy to read- there is no scientific terminology overload. Thing are told very simply. I like trees and in junior college I hated Botany. Nice statement, wasn’t it? In fact, Botany, along with Industrial Electronics and Metallurgy has been the top hated subject in my career. Surprisingly, after engineering I got interested in biology. But during junior college, I hated Botany thoroughly- those things like xylem, phloem, conquest of land and what not. Probably I hated the Latin names and terminology and once it was detached from the subject- once I started looking at it with curiosity- I kind of got interested. Just to be clear, I don’t go out of the way to read those books. But this is one of those books which are not restricted to students of the subject.

Another aspect is that the love shows. It is very clear that the author is in love with the subject. And any book written with such love comes out to be good.

So go ahead and read it. I am more or less certain you will enjoy it.

The book does not explicitly mention it, but just to kindle your curiosity let me ask you if you know about something called as Crown Shyness?


Some phrases I like

Every now and then I’ll list some phrases, constructs, quotes I like in this post.


तू नज़्म नज़्म सा मेरे होटों पे ठहर जा…

तू इत्र इत्र सा मेरे सासों में बिखर जा…

इतक्या सुंदर ओळी ज्या lyricist ने लिहिल्या त्याने त्याच गाण्यात ‘मेरे दिलके लिफाफे में तेरा खत हैं’ सारखे good enough but definitely half baked expression का लिहिले असेल?


चांदरात ही बघ निसटून जाते

स्वप्निल बांदोडकरचा आवाज soft आहे असं बहिणीने काही वर्षांपूर्वी सांगितले त्यानंतर मी त्याची गाणी जरा ऐकली. त्याच्या हा चंद्र तुझ्यासाठी मधलं हे एक expression. I think I totally get the feeling.


प्रत्यक्षाहुनी प्रतिमा उत्कट… After a long while I listened to the Geet Ramayan. Not the whole set; but just a few select songs. And while listening to ‘सेतू बांधारे सागरी’ I stumbled upon a line ‘प्रारंभास्तव अधीर पूर्तता’. I liked that phrase. And while playing it in mind, I suddenly remembered this प्रत्यक्षाहुनी प्रतिमा उत्कट and then I stopped, rewound my playlist and played the starting song ‘स्वये श्रीरामप्रभू ऐकती, कुशलव रामायण गाती’. गदिमा म्हणतात, कुशलव रामचरित्र गाताना निर्माण झालेली रामांची प्रतिमा ही प्रत्यक्ष रामांपेक्षाही उत्कट आहे. Wow.

गीतरामायणामध्ये अशा ब-याच रचना आहेत. उदा. ‘या दानासी या दानाहून अन्य नसे उपमान’

Let me know which Geet Ramayan songs you like.


Just Like That :)

इथे असेच उगीच घडलेले, न घडलेले विनोदी किस्से, विचार, इ. शक्यतो jokes च्या पुस्तकांत न सापडणारे. I update this once in a while.


Recently, there were mysterious deaths- 11 in one family in Delhi. The cause is not clear but police seem to think- after going through their diaries- that it is some sort occult thing.

Well, I totally ignore such things, of course. But it is a widely discussed topic and you couldn’t avoid it during lunch table discussion.

Anyway, I am only glad that I am not the inspector investigating (or the investigator inspecting) the case. It’s possible that you don’t think highly of me but we Atuls are far too much of gentlemen to read other people’s diaries.


मोहनलाल च्या लग्नात त्याच्या हळदीच्या कार्यक्रमाला त्याच्या आजीने त्याला विचारलेच ‘मेरे लाल! तू पीला कैसे हो गया?’
हा joke गोविंदाच्या एका पिक्चर मधला कादरखानचा dialog आहे. पण तसेही गोविंदाच्या पिक्चर मध्ये कायपण dialogs असायचेच. उदाहरणच द्यायचे झाले तर गोविंदा एका villain च्या माणसाला म्हणतो ‘सडे हुए टमाटर के जले हुए ऑम्लेट’. आता बोला.


आता ‘तिळगूळ घ्या आणि गोडगोड बोला’ ऐवजी आम्ही ‘तिळगूळ घ्या पण गोडगोड बोला’ असं लिहिलं तर काय पुणेकर म्हणून पदरात घ्या.


मागे एकदा ऑफिसला जात असताना रस्त्याने एकजण घोड्यावर बसून चाललेला दिसला. सावकाश चालत होता घोडा. नंतर बघितले तर घोड्याचा ड्राइवर (म्हणजे घोडेस्वार) मोबाईल वर बोलत होता. दोन सेकंद का होईना एकदम मजा वाटली.


एकदा एका गावातील शाळेत तपासणीसाठी school inspector येतात.

शिक्षकांनी आधी दम दिलेला असतो. त्यामुळे सगळेजण एकसाथ नमस्ते वगैरे करतात.

Inspector (पहिल्या विद्यार्थ्याला):  हं, नाव काय बाळ तुझे?

तो विद्यार्थी: ना‑या.

Inspector: अरे बाळ, असे नाही. नाव नीट सांग तुझे. घरी आईबाबा लाडाने काय म्हणतात तुला?

तो विद्यार्थी (मनात  ना‑याच म्हणतात. पण शिक्षकांचे वटारलेले डोळे बघून…): नारू.

Inspector: नारू नाही, नारायण सांगायचे नाव.

शिक्षकांनी सगळ्यांना आधीच सांगितलेले असते की एकाने केलेली चूक दुस‑याने करता कामा नये.

Inspector (दुस‑या विद्यार्थ्याला):  हं, तुझे काय नाव?

तो विद्यार्थी: सर, घरी मला आईबाबा लाडाने रामायण म्हणतात.


Inspector (तिस‑या विद्यार्थ्याला): तुझे काय नाव रे?

तो विद्यार्थी: पांड्या.

Inspector: अरे पांडू, माझे नाव पांडुरंग असे सांगावे. आता सगळ्यांनी लक्षात ठेवा.

Inspector (चौथ्या विद्यार्थ्याला): हं, आता तू सांग नाव.

तो विद्यार्थी: सर, माझे नाव बंडुरंग.



‘मुलांनो, चला आवरा. झालं का चित्रं काढून सगळ्यांचं?’

‘बंटी, तू कसलं चित्र काढलंय ? बघू, तुझी वही आण इकडे.’

‘बादलीचं चित्र काढलंय, मिस.’

‘अरे वा, चित्र तर छान काढलंय. अरे पण, पेपर एवढा मोठा आणि बादली एवढीशी? बघ किती जागा रिकामीच आहे की नाही ?’

‘पण मी बादली बरोबर काढलीये, मिस.’

‘अरे हो. पण एवढी लहान? पाण्याच्या ग्लासपेक्षा लहान आहे ही बादली.’

‘पण मी बादली बरोबर काढलीये, मिस.’

‘अरे हो. बरं तू बादली बघितलीये ना आधी? सांग बघू, बादली कशासाठी असते?’


‘बरोबर. अरे पण एवढीशी लहान बादली कशी वापरणार पाण्यासाठी ?’

‘मग मिस… हॉटेलमधल्या दाल फ्रायसाठी?’

‘अं… अं…’


‘अलिबाबा आणि चाळीस चोर’ या गोष्टीचे नाव मी जर चुकून ‘अलिबाबा आणि – इतर – चाळीस चोर’ असे ठेवले, तर काय चुकले? खरं तर तुमच्यापेक्षा मलाच ती गोष्ट जास्त चांगली आठवते. :) नाही कळाला ना? बरं explain करायचा झाला तर मला सांग त्या गोष्टीतला सगळ्यात मोठा चोर कोण? अलिबाबा !


माझ्याकडे मागच्या हिवाळ्यात किती स्वेटर्स होते माहितीये? अडीच.


चांगले शिकले सावरलेले लोक – होंडा सिव्हिक वगैरे गाड्या. पण सिग्नलच तोडतात, लेन सोडून आडवेतिडवे ओवरटेक करतात.

मला कधी कधी वाटते की पुण्यातले हे लोक बऱ्याचदा स्वतःला फार अडाणी समजतात. :)


काल हम दिल दे चुके सनम चालू होता. तडप तडप के च्या आधीचा सीन चालू होता – सलमान निघून जाताना ऐश्वर्या धावत येते… सलमान statue ची खूण करतो. मामा म्हणाला, अरे आता तडप तडप के हे गाणं आहे. मी म्हणालो, मग काय गोली मार भेजे मे असणार का?


झहीर खानला वाटते की आपल्या एका over मधले सातही balls हे yorkers असावेत. :-)


अशोक लक्ष्याचे (आणि सचिन, महेश कोठारेचे) चित्रपट कोणाला आवडत नाहीत? (By the way, that was a rhetoric question. ) हे म्हणजे तुम्हाला जंगल बुक, duck tales  आवडते का असे विचारल्यासारखे आहे.

मला वाटतं हा पाचकळ विनोद आमच्यासारखे आम्हीच मधला आहे. (अभय आणि निर्भय – अशोक सराफ आणि सचिन चे डबल रोल्स)
सुधीर जोशी- अहो पण मी तुम्हाला फोन केला होता. चांगला दोनदा.
सचिन – हं. दोनदा तुमचा फोन आला त्यावेळी मी फोनजवळ नव्हतो. आणि नंतर मी दोनदा फोनजवळ होतो, पण तुमचा फोनच नाही आला.


अमेरिकेत मला बऱ्याच foreign languages ऐकायला मिळाल्या. प्रमुख  foreign languages म्हणजे चीनी लोकांची चायनीज, मक्कू लोकांची Spanish आणि अण्णा लोकांची तेलगू.


मैं अतुल हुं क्योंकि मेरा नाम भी अतुल है – Influenced directly by Andaaz Apna Apna’s Teja.

Now one step ahead…a little improvisation, if you will…. See if you appreciate it. ‘मैं तेजा हूं और मेरा नाम भी तेजा हैं. Just replaced क्योंकि with और to create a wittier dialog (in my opinion.) Take a moment. Read on only if you appreciate this.

So here we go….Again a subtle improvisation….

मैं अतुल हुं और मेरा नाम भी अतुल है.

How would you like it as this blog’s tagline? (Sort of ‘असा मी असामी’ सारखे.)


माझ्या बहिणीचा sense of humor विसंगतीच्या बाबतीत माझ्यापेक्षा sharp आहे. परवा एका hair oil च्या जाहिरातीत लिहिले होते, ‘आपके बालों को नयी शक्ती दिलाता है. नियमित इस्तेमाल से आपके बाल ज़ड से मजबूत बन जायेंगे, आपके खोये हुये बाल भी लौट आयेंगे और बाल घने भी हो जायेंगे’. हे वाचत असताना ‘खोये हुये बाल लौट आयेंगे’ वाचल्यावर ती हसायलाच लागली.


आपण नेहमी म्हणतो की फळांचा राजा आंबा. पण मला वाटते की फळांचा राजा नारळ असावा. कारण आंब्याला आयाळच नसते.


आंबे दरवर्षीच महाग असतात. म्हणून एक जोक. माहीत असेल कदाचित:

तुम्ही: काका, आंबे कसे दिले? चांगले आहेत ना?

आंबेवाला (तुमच्याकडे न बघता, गरज नसताना सफरचंद नीट रचून ठेवत): खराब माल ठेवत नाही आपल्याकडे.

तुम्ही: रत्नागिरी आहेत का?

तो: देवगड. देवगड.

(वास्तविक हापुस असले तरी हे देवगडचेही नाहीत आणि रत्नागिरीचेही नाहीत. पण गरजवंताला अक्कल नसते. अर्थात, आपल्याइतकाच तोही गरजवंत आहे. पण आपण तसे आहोत हे तो आपल्यासारखे दाखवू लागला तर मग सगळेच संपले.)

तुम्ही: कसे दिले?

तो: पाचशेनी. किती घ्यायचे?

तुम्ही (बावळटपणाने हसत): एवढे महाग? काही कमी नाही का?

तो: मग चिक्कू घ्या. चिक्कूही चांगलेच आहेत.

(वरच्या किश्शातील तुम्ही म्हणजे मी नाही. कारण मी bargaining करणारांच्या पंथातला नाही. गेल्या काही वर्षांतला माझा अनुभव मला असे सांगतो की जवळजवळ एकाही विक्रेत्याला माझ्याशी bargaining करणे जमत नाही. आणि आंबेवाला ‘खराब माल ठेवत नाही आपल्याकडे’ असे मला म्हणाला तर केवळ तितकेच फटकळ उत्तर ऐकण्याचा मोह अनावर झाल्यानेच तो तसे म्हणेल, असा माझा समज आहे.’)


vulgar warning: दुष्काळात तेरावा महिना ही म्हण दुष्काळात जिथे वर्षाचे बारा महिने जिणे अवघड झाले तिथे आणखी एक अशा अर्थाने. पण या म्हणीचा एक वेगळा अवतार कसा वाटतो पहा. warning: जरा vulgar आहे. तर ही म्हण अशी- दुष्काळात नववा महिना.


मध्ये carrom खेळताना झालेला joke:

Carrom खेळताना बडबड करण्यापलीकडे काही विशेष नसते करण्यासारखे. एक अगदी स्ट्रेट शॉट गेला नाही तेव्हा अव्या हसायला लागला. त्याला म्हणालो, गप रे.  हे माझे strategic planning आहे, पुढच्या वेळेस… मला अडवत तो म्हणाला, ‘कॅरम मध्ये कसलं आलंय strategic planning!’ मी म्हणालो, ‘तुला माहीत नसेल तर जाऊदे. पण हे strategic planning  मी गॅरी कास्पारोव्ह कडून शिकलोय. असं अत्यंत टाइमपास बोलणं चालू असताना शेजारी बसलेला सम्या म्हणाला,  कास्पारोव्ह T T खेळतो का?


खास पुण्याचे असे कोणते खाद्यपदार्थ प्रसिद्ध आहेत?

पुण्याचे वैशिष्ट्य म्हणता येतील अशा ‘खायलाच पाहिजेत’ category तल्या दोन गोष्टी पुण्यात मिळतात – चितळेंची बाकरवडी आणि रत्नागिरी हापूस. :)


ज्या मुलांना आणि मुलींना स्वयंपाक बरा बनवता येतो, त्यांना ते स्वयंपाक करताना इतरांनी मध्ये लुडबूड केलेली सहसा चालत नाही. इथवर ठीक आहे. काही मुलं तर आनंद घेऊन स्वयंपाक करतात. तेही एकवेळ ठीक. दोष कोणात नसतात! पण त्यातले काहीजण आपल्याला दुस-यांची लुडबूड चालत नाही, हे विसरून, स्वतः मात्र त्यांना सूचना देत असतात. माझा एक मित्र स्वतः हौशी व इतरांना उगीच सूचना देणा-यांपैकी. एकदा तो कॉफी बनवत असताना त्याला म्हटलं, ‘अरे माझ्या कप मध्ये अजून थोडी कॉफी टाक.’ तो म्हणाला, ‘अरे, कडू होईल मग.’ मी म्हाणालो, ‘होऊ दे. कॉफी कडूच पाहिजे. मला चालेल.’ मग मीच त्याच्या हातातून कॉफी घेत कप मध्ये टाकली. तो म्हणाला ‘एवढी कॉफी. आमच्यात अशी नाही बनवत कॉफी.’ मग मी काहीतरी sarcastic comment च्या मूडमध्ये दिसलो असेन म्हणून लगेच विषय बदलत म्हणाला,  ‘काल एक मुलगी बघायला गेलो होतो.’ मी म्हटलं, ‘अरे कांदेपोह्यांच्या कार्यक्रमांत काय प्रश्न विचारतोस तू?’ तो म्हणाला, ‘काय विचारणार – आपलं नेहमीचंच. कॉलेज कोणतं होतं, करिअर बद्दल. Hobbies काय?’ मग मी म्हणालो, ‘मग एखादी गोष्ट पसंत नसेल तर तू लगेच reject  करून मोकळा होत असशील.’ हा विषय मी कुठे घेऊन चाललोय याची त्याला कल्पना असायचं काही कारण नव्हतं. म्हणून मग typical हावभाव करत समजावून सांगण्याच्या style ने तो म्हणाला, ‘असं नाही रे. या गोष्टींना लगेच नाही म्हणून चालत नाही.’ मी म्हणालो, ‘हां, ते बरोबरच आहे. बरं. आणखी काय विचारतोस?’ तो म्हणाला, ‘असंच रे.’ मी विचारले, ‘स्वयंपाक बनवता येतो का, असं विचारत असशील?’ तो म्हणाला, ‘हो. तो प्रश्न असतोच generally.’ मग मी म्हणालो, ‘पण मग मुलीने स्वयंपाक बनवता येतो असं म्हटल्यावर, तू लगेच reject म्हणून मोकळा होत असशील!’ :)


मला कपूर खानदान मधला कोणी actor/ actress फारसे आवडत नाहीत. तुम्हाला शशी, शम्मी, करीना, रणबीर वगैरे आवडत असतील, तर त्यात दोष तुमचा नाही. त्यांचा आहे. जनहितार्थ का होईना, त्यांनी मुळात acting करायलाच नकोय. :)

मला कपूर खानदानातलं कोणीच आवडत नाही. राज कपूर पण नाही, करिश्मा पण नाही आणि सैफ अली खान तर नाहीच नाही.


“And who are you?”

“The name is Bond. Jason Bond.” :)


परवा संपलेल्या मालिकेत भारताने ऑस्ट्रेलियाला २-० ने हरवले.  त्यावेळी रिकीचंद्ररावजी पॉंटिंगसाहेबांना काय वाटले असेल?


परवा ‘Life in a Metro’ बघितला. बरा आहे.  शिल्पा शेट्टीला थोडीफार acting करायला मिळावी, असा director चा प्रयत्नही दिसला. बरी केलीयं तिनेपण. एकतर सुंदर मुली रागावलेल्या असताना, हसताना, लाजताना, रडताना, नाचताना आणि इतर वेळीदेखील (हेच म्हणायचं होतं तर मग आधीच्या सगळ्या situations – रडताना वगैरे  कशाला टाकायच्या? :) ) सुंदर दिसतात. आणि  generally तशा सगळ्याच मुली नाचताना सुंदर दिसतात. बाकी सगळं ठीक आहे एकवेळ, पण एक प्रॅक्टिकल जोक केलाय त्यात. त्यात धर्मेंद्र असतो ना धर्मेंद्र, त्याचं नाव अमोल ठेवलंय. धिस ईज मात्र टू मच हां. टू मच म्हणजे अगदी फारच टू मच. अहो ज्या माणसाचं नाव तरूणपणी वीरू म्हणून शोभलं, त्याला म्हातारपणी अमोल काय म्हणायचं! हे म्हणजे पुलं म्हणतात ना ‘सत्यभामाबाई बाहीछाट पोलके घालून आल्या.’ तसं वाटतं. बाहीछाट माने sleeveless. किंवा बळिराम दांगटाला गणितात विशेष गती असल्यासारखं.

By the way, ‘This is मात्र too much’ हे गंगाधर गाडगीळांच्या बंडूचे वाक्य. पण त्या अगोदरचं वाक्य सही जमलंय. ‘त्यात धर्मेंद्र असतो ना धर्मेंद्र, त्याचं नाव अमोल ठेवलंय.’ :) ‘Metro पिच्चरेना, तिच्यात ते एक धर्मेंद्र असतंय काय’ या गावंढळ कोल्हापुरी चा हा अवतार आहे. आणि movie मध्ये नाव ‘ठेवतात’ का? की chracter चे नाव असते? असो.


तुषार ने काल ऐकवलेला joke:

आई मावशीने मझ्यासाठी आणलेल्या स्थळाचे  एकदम कौतुक करीत होती. दिसायला खूप छान आहे वगैरे. कालच मावशीचा मला फोनही झाला होता. त्यात आता आई म्हणाली, ‘अरे, पण फोटो बघायला काय हरकत आहे? आण गं तो फोटो.’ मग बहीण फोटो घेऊन आली आणि मला म्हणाली, ‘आहे की नाही, सुंदर!’ मी म्हणालो, ‘सुंदर तर आहे. अगं पण त्यामुळे आमच्या पत्रिका नाही जुळणार.’ :)


परवा चुकून TV वर गाणी बघत होतो. ऐश्वर्या आणि अर्जुन रामपाल चे दिल का रिश्ता मधले ‘कब बन जायेगा तेरे काबिल, मेरा दिल’ हे गाणे चालू होते. Acting बद्दल नको बोलायला, पण ऐश्वर्या आणि अर्जुन रामपाल दोघेही चांगले मॉडेल्स. आणि ऐश्वर्या नाचतेही चांगली. त्या गाण्याचा शेवटच्या sunset च्या against घेतलेल्या steps चांगल्या आहेत. पण मध्ये कुठेतरी अर्जुन रामपाल ला नाचताना बघून पटकन विचार आला मनात, ‘अरे अर्जुन रामपाल तर ऐश्वर्या राय चा dance करतोय!’ :)


कलिंगड हे सही फळ आहे. पण मस्त रवाळ, पाणीदार, गोड कलिंगड खाताना पहिली गोष्ट आडवी येते ती म्हणजे बिया. कलिंगडात बिया पहिजेतच कशाला?…. आणि…think about it… रत्नागिरी हापूस मध्ये?


एका मित्राच्या बहिणीने – तिला तिच्या मित्राने – सांगितलेला किस्सा:

मी बाइकवर होतो. एका कारला overtake करून पुढे जाण्याच्या प्रयत्नात असताना अचानक ती कार वळली. Indicator न दाखवता वळवल्यामुळे जरा चिडलो होतो. Driver ला जरा जाब विचारावा म्हणलं. बघतो तर आजोबा. मग त्यांना जरा तक्रारीच्या सुरात म्हणालो, ‘काका (रस्त्यावरच्या आजोबांना काका म्हणतात), वळताना indicator नव्हता दाखवला. आजोबा म्हणाले, ‘तुम्हाला indicator चा छोटा दिवा दिसतो, तर मग वळणारी एवढी मोठी कार दिसत नाही का?’


जर अभिषेक बच्चनला dance करता येत असेल, तर मग मलापण dance करता येतो. (Heavily inspired from G. Boycott’s comment on Afridi: ‘If Afridi is 16yrs old, then I am 28.)


A Douglas Adams joke from one of the books from the Hitchhiker series :

He remembered A.Express credit card. These cards were wonderful, multi functional. So they claimed in their junk mail.


मराठी पिक्चर मध्ये हिरोला फार त्रास न घेता हिरॉईन पटते- अशोक, लक्ष्या, इ. ब-याचदा तर तीच आधी याच्यावर फिदा असते. समजा, दादा कोंडकेंच्या पिक्चर मध्ये हिरोला हिरॉईन पटवणे ही गोष्ट अशक्यप्राय कठीण गेली, तर पिक्चरची story साधरणपणे कशी असेल?


Manorama Six Feet Under हा तसा वेगळा सिनेमा.  Somewhat non-filmy. Yet not exactly an art film. विषेश चालला नाही. मात्र Jab We Met हा पिक्चर खूप चालला. मित्राच्या ग्रुप मध्ये घडलेला किस्सा :

A: अरे, आपण सगळेजण Jab We Met ला जाऊया. हिट झालाय. गाणी पण चांगली आहेत.

B: त्यापेक्षा Manorama- Six Feet Under बघूया. चांगला आहे, म्हणतात.

A: अरे. तू असे पिक्चर कसे काय बघू शकतोस. नावच बघ कसे आहे!

B: तू  Jab We ‘Mate’ नावाचा पिक्चर बघतोस, ते चालतं का? :)


तुम्ही एखाद्या modern art चित्रप्रदर्शनाला गेलात आणि जर एखादं चित्र पाहून असं म्हणालात की हे चित्र काढताना जरा चुकलंय तर आजूबाजूच्या जाणकारांना किंवा त्या चित्रकाराला काय वाटेल?


%d bloggers like this: